یک زمان کاتای انفرادی و تیمی بانوان شد قله کاتای کاراته. خوشحال بودیم از این موضوع و برایشان آرزوها داشتیم اما ...

چه بر سر تیم ملی کاتای بانوان آورده اید؟
مربی مدتهاست خبری از بازیکنانش نمی گیرد، این همان مربی خوب و بازیکن سازی است که کلمه "بازیکنانم قهرمانند" اش گوش عالم را کر کرده است! البته هنوز نمیدانیم چه می شود که پس از یک مدت بازیکنان از باشگاهش خداحافظی می کنند!
بازیکن طلایی کومیته بانوان هم خیلی وقت است صحبتی با مربی بازیکن ساز نمی کند! و افسوس می خوریم وقتی در اردو مربی برای بازیکن اخراجی اش آرزویی غیر از موفقیت دارد.
 دور نشویم...
حدود 2 ماه از مسابقات آسیایی می گذرد، کاتاروهای تیم ملی خیلی وقت است از مربی خبر ندارند در آوردگاه آسیا هم مربی آنقدر سرگرم بازیکنان جدیدش بود که هدایت این تیم را مربیان کومیته بر عهده گرفتند!
چه شد که این اتفاق افتاد؟
شاید مربی حمایت نمی شود و دیگر انگیزه ای ندارد اما آنچه مسلم است بازیکن برای کسب عنوان قهرمانی نیاز به مربی دارد. اینکه بازیکن باشگاه داشته باشد اما نتواند در آنجا تمرین کند و برود یکجای دور و با ترس تمرین کند چه فایده ای برای کاراته دارد؟
خانم مربی حتما می داند که کاتای انفرادی و کاتای تیمی 2 مقوله جدا هستند!
ایرادهای تکنیکی در کاتای انفرادی زیاد به چشم نمی آید اما وقتی بحث می شود کاتای تیمی، ایرادها می شود از اینجا تا آن دور دورها، کاتای تیمی نیاز به تمرین دارد و بازیکنان ما هنوز هم سالن تمرین ندارند. مسابقات لیگ جهانی کاراته نزدیک است، خیلی نزدیک و تیم نه سالن تمرین دارد و نه مربی.
دیگر حتی از این تیم توقع مدال هم نداریم، چه برسد به قهرمانی...
با این اوصاف ژاپن قهرمان است و قهرمان خواهد ماند! پس ما چه؟ / یاسمن سرخیل - ایپنا