با خداحافظی من خلأیی به وجود نمیآید
به گزارش پرشین کاراته نیوز و به نقل از جام جم ، شاید ویشگاهی یکی از طولانیترین خداحافظیهای تاریخ ورزش ایران را رقم زد، چرا که پس از پایان بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ گوانگجو اعلام شد او دیگر در میادین بینالمللی شرکت نمیکند، اما تا امروز که دو سال از بازیها میگذرد خداحافظی او طول کشید.
ویشگاهی با وجود اینکه پیشنهاداتی مبنی بر مربیگری در تیم ملی در دست دارد، ترجیح میدهد فعلا کاری با کاراته نداشته باشد و حواس خود را روی ادامه تحصیلاتش متمرکز کند.
او در گفتوگو با « جامجم» از ناراحتی خود به خاطر خداحافظی همیشگیاش از کاراته میگوید.
گویا این بار باید دیگر خداحافظی شما را باور کرد، چرا این خداحافظی اینقدر طول کشید؟
من هرگز نخواستم موضوع خداحافظیام را بارها در رسانهها مطرح کنم که لوث شود. اصلا قصد چنین کاری را نداشتم، اما از مدتها پیش تصمیم خود را مبنی بر خداحافظی گرفته بودم، اما آن را رسما عملی نکردم تا امسال واقعا به این نتیجه رسیدم که دیگر باید بروم.
چه چیزی باعث شد به این نتیجه برسید؟
اعتقاد دارم یک ورزشکار باید در اوج خداحافظی کند، اما مصدومیت قدیمیام نیز مزید بر علت شد تا تصمیم نهایی خود را در این رابطه بگیرم. شرایط برای ورزشکاران غیرقابل پیشبینی است، از این جهت که هر لحظه ممکن است یک مصدومیت آنها را برای همیشه از گود خارج کند.
خداحافظی از کاراته برای شما ناراحتکننده نبود؟
بله، خیلی زیاد و هیچکس نمیتواند این ناراحتی مرا درک کند. تنها چیزی که باعث میشود ناراحتیام عمیق و همراه با افسردگی نباشد این است که من در کاراته به همه افتخاراتی که میخواستم دست یافتم و در واقع هرگز کمفروشی نکردم.
فکر میکنید چه مدت طول بکشد یک جایگزین مناسب برای شما پیدا شود؟
همین الان هم جایگزینان من صف کشیدهاند. در کاراته ایران چیزی که زیاد داریم نیروهای جوان و مستعد است، نیروهایی که حتی خیلی بیشتر از من میتوانند در آینده افتخارآفرینی کنند و موفق باشند. در حال نزدیکشدن به رقابتهای جهانی هستیم و من مطمئنم در این رقابتها چهرههای جدیدی به کاراته ایران معرفی میشوند. با خداحافظی من یا هرکس دیگری خلأیی در کاراته به وجود نمیآید، چرا که کاراته به فرد متکی نیست.
در طول دوره ورزش حرفهایتان در چه اوزانی روی تاتامی رفتید؟
من در این سالها نوسانات زیادی در اوزان مختلف داشتم، کارم را از ۷۰ـ آغاز کردم و زمان خداحافظی نیز در وزن ۸۴ ـ حضور داشتم. کاراتهکاهای بسیار خوبی در این اوزان داریم. همین الان در وزن ۸۴ ـ جوانان باانگیزه زیادی هستند که آینده درخشانی در انتظار آنهاست.
از کاراتهکای با تجربهای همانند شما طبیعتا میتوان به بهترین شکل درخصوص مربیگری استفاده کرد، تمایلی برای پرداختن به این کار دارید؟
خیر، من هرگز به مربیگری علاقهای ندارم؛ البته با توجه به سابقه و تجربهای که دارم خیلی راحت میتوانم به مربیگری رو بیاورم، اما چنین کاری انجام نمیدهم، چرا که علاقهای به آن ندارم.
هرگز قصد ندارید تجربیات خود را در اختیار دیگران قرار دهید؟
حتما این کار را انجام میدهم، اما در سطوح مدیریتی. من دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت ورزشی هستم و میتوانم در این زمینه با فدراسیون کاراته همکاری کنم. من به مدیریت علاقه زیادی دارم.
پس برای ریاست فدراسیون هم برنامه دارید؟
نه، سمتها مهم نیستند، جاهطلبی هم حدی دارد و اصرار بیش از اندازه روی این خصوصیت باعث میشود وجههام را از دست بدهم. هرگز آرزوی میز ریاست ندارم و اگر قرار است روزی به این موقعیت برسم بر اساس سلسله مراتب و توانایی هایم در این زمینه خواهد بود.
طی این سالها افتخارات زیادی در کاراته به دست آوردید، افسوس این را نمیخورید که مدال المپیک تنها چیزی بود که به دست نیاوردید؟
بله، این افسوس همراه همه کاراتهکاهاست و به من خلاصه نمیشود. هنوز نمیدانم، چرا کاراته نباید المپیکی باشد. کاراته یکی از ورزشهای پرطرفدار دنیاست و ورزشکاران زیادی را در دل خود دارد. ایکاش کاراته در زمان بازیگری من المپیکی میشد که در این صورت من هم یکی از مدالآوران تاریخ ورزش ایران لقب میگرفتم .
کد خبر _ ۹۸-۱۲۸-۱۳۹۱